Królowa Zimy

Cała jestem stworzona z westchnienia.

Oto właśnie ja Twoja niedoskonała Królowa Śniegu.

Pokryta lodem moja skóra topnieje w świetle dnia.

A ogrzana przy kominku rozpuszczam się cała.

To ja, ta która niosła tylko opiłki lodu.

Ta sama która nie daje się zapomnieć.

Czy z wiosną zniknę jak śnieżny strażnik bałwan?

Ależ skąd.

Moje serce jest jak rzeźba z lodu.

Ktoś powie, że piękna inny pomyśli, zimna.

Oto więc jestem, właśnie taka a nie jakaś inna.

Twoja prywatna Królowa co uciekła z Narni.

Nie przez szafę lecz przeniesiona w oku Twoim.

Suma Twoich grzechów, przewinień i wspomnień.

I cieszę się każdym jednym płatkiem co dotyka ziemi.

Suknia moja utkana z szadzi i mrozu.

Dłonią moją lodowato zimną rzeźbię krajobraz.

Oto ja Królowa Zimy co zarumienia skórę mas.

* *  *

Dla tych oczu mogłabym rozpuścić się cała, stopnieć i zacząć żyć. Gdybym tylko miała odwagę...powiedzieć.